نمی دانم چه کسی تاس زندگی انسان ها را می اندازد و بر چه جبر یا منطقی شخصی در بهترین موقعیت ممکن متولد می شود و شخصی دیگر در جایی که هر روز آرزوی مرگ می کند. اگر من در روزی که این گونه تصمیمات شکل می گرفت، حاضر بودم، کتابچه ی بزرگ تاریخ آینده را برمی داشتم و حسابی برای خواندنش وقت می گذاشتم. سپس به این امید می نشستم تا آن فرد مورد نظر در مورد محل و تاریخ تولدم از من بپرسد و البته اگر هم این کار را نمی کرد و بدون توجه به خواسته ی من، مرا با یک لگد به چنین جهنم زمینی پرتاب می کرد، همان وسط راه، قبل از اینکه به این مقصد شوم برسم، بند نافم را  آزاد می کردم و در حالی که آن را دور گردنم می پیچیدم، سر دیگر آن را به ابری می آویختم تا همان جا بمیرم. نه اینکه مثل الان بدون اطلاع قبلی با وعده های دلخوشکنک مرا به دنیا بفرستند و از اینکه چرا به من حق انتخاب داده نشد، عصبانی باشم.
من اگر جای آن فرد بودم، یک فرم نظرخواهی طراحی می کردم و آن را به همه ی حاضرین می دادم. مثلا آن فرد جلو می آمد و می گفت: نظر ما این است که تو در دهه ی شصت در ایران به دنیا بیایی.
من نیز در آن لحظه چشمانم را می بستم و مروری سریع بر حوادث تاریخی آن دوره می کردم و مطمئنم که با جیغی بنفش چشمانم از هم باز می شد. سپس همان جا زانو می زدم و عاجزانه از او می خواستم، به جای اینکه من یک دهه ی شصتی ایرانی شوم، یک سی سالی به عقب برگردد و مرا در دوره ی مورد علاقه م قرار دهد، به زبان ساده یعنی اینکه من یک دهه ی شصتی امریکایی شوم.
مسئول رسیدگی به فرستادن انسان ها به زمین، کمی فکر می کرد و حتما دلش برایم می سوخت. سپس حتی به جای اینکه مرا با لگد روانه ی زمین کند، راننده ی لیموزین را صدا می زد و مرا به بهترین دوران ممکن می برد. و من از آن جا هم می فهمیدم که بله، حتی تفاوت زمینی شدن یک دهه ی شصتی امریکایی و ایرانی غیرقابل تصور است.
چندی بعد خودم را در خانواده ای با معیارهای کامل دهه ی شصت می دیدم. دختری با موهای فر و زرد و چشم های آبی که در خانه ای شلوغ که با نقاشی های پاپ ارت تزیین شده بود و مادر و پدری که لباس های گلدار و رنگی می پوشیدند که چیزی شبیه لباس های کار امروزی بود. در خانه ی شادمان همیشه صدای رادیو بلند بود و مادرم به دنبال موجی می گشت تا آهنگ های "سوپرمس" را پخش کند و خودش نیز با تصور اینکه "دایانا راس" است، آهنگ ها را فالش می خواند. من نیز تمام آهنگ های "الویس پریسلی"، جانی پرستون" و "بیتل ها" را از حفظ بودم و آخر هفته های که با شورلت پدرم به پیک نیک می رفتیم، من و مادر بر سر موزیک مورد علاقه مان دعوا می کردیم. پدر هم از عشقش به "مرلین مونرو" می گفت و مادرم برایش پشت چشم نازک می کرد. ولی من چند عکس از او دیده بودم که لباسی شبیه به پیراهن سفید مرلین پوشیده بود و احتمالا این عکس را بعد از اغوای پدر انداخته بود. البته من نیز بعدها افسوس می خوردم که کاش مرلین هنوز زنده بود و او را می دیدم.
در زمان کودکی کلکسیون کوچکی از عروسک های "متل" داشتم که وقتی زمان ورود به مدرسه رسید، مجبور شدم که دیگر کمتر به سراغشان برم. خیلی زود تصمیم می گرفتم تا از شر ریاضی و هندسه خلاصه شوم و در مدرسه ی رقص ثبت نام می کردم. در آن جا "چیرلیدر" می شدم  و در رویا می دیدم که شاید رقصنده ای معروف و یا حتی بازیگری چون "جین فاندا" شوم.
روزهایی که سرم خلوت بود، چکمه های "go go" و دامن کوتاه می پوشیدم و با دوستانم به کلاب جاز می رفتم و حسابی خوشگذرانی می کردیم و بی توجه به پسرانی که مدل موهایشان کاسه ای بود، می رقصیدیم. اما این بی توجهی ماندگار نبود و زمانی که فکر می کردم قرار است شهر کوچکم را به مقصدی دورتر برای رویایی بزرگ ترک کنم در مجلس رقص سال پایانی دبیرستان وقتی با پیراهن پف دار قرمزم می رقصیدم، عاشق می شدم و ازدواج  می کردم.
و به همین راحتی تا به امروز با همسر، فرزندان و نوه ام زندگی می کردم. شاید رویاهایم رنگ واقعیت به خود ندیده بودند و من در هیچ وقت پایم را روی صحنه ی "برادوی" نگذاشته بودم، اما در روزهای پیری برای نوه هایم از آرامش و نشاط روزهای جوانی ام می گفتم و از دردی که از روزهای تولد شروع شد.
جنابی که ما را سر خود به هر جا که دوست داری رها می کنی، اگر می گفتی که شرایط چنین و چنان است، الان هیچ انسان ناراضی و بدبختی روی زمین نداشتیم.
کمی در برنامه هایت تجدید نظر کن.

تصور کنید که سیاره ای جدیدی پیدا شود و یا اصلا در نقطه ی ناشناخته ای از زمین، موجوداتی وجود داشته باشند که هم از لحاظ جسمی و هم از لحاظ عقلی نسبت به انسان ها برتری داشته باشند. و این همان زمانی است که ورق برمی گردد، قطعا آن ها  حالت ما را به بیگاری و بردگی خواهند کشید. البته در بهترین حالت، اتفاقی به چنین شکلی می افتد و این صورت خوش ماجراست. صورت تلخ قضیه آن است که این موجودات جدید و برتر، به دلیل همان خصوصیاتی که آن ها دارند و ما نداریم، به طور کل وجود انسان ها را نادیده بگیرند و تصور کنند که ما برای آن ها خلق شده ایم و آزادند تا هر طور که بخواهند از ما استفاده کنند، تا جایی که به عنوان غذا به کشتارگاه فرستاده شویم و یا برای لحظه ای خنده و تفریح شکارمان کنند.
این دقیقا همان تصوری است که ما انسان ها از حیوانات داریم و چنین تصوری تنها به خاطر صفت خود ساخته ی "اشرف مخلوقات" (!) است که به خودمان داده ایم و تصور می کنیم که هیچ موجود دیگری حق زندگی ندارد، البته جدا از اینکه تقریبا همه ی ما برای همجنس های خودمان نیز ارزش قائل نیستیم و چنین خصوصیتی در حیوانات وجود ندارد.
این پست به طور تصادفی برابر شد با عید قربانی که اعتقادی به آن ندارم و هیچ وقت در چنین روزی احساس شاد بودن یا چنین چیزی نکردم و نمی خواهم درباره ی آن چیزی بنویسم. انکار نمی کنم که یک انسان گوشتخوارم و به گوشت هم علاقه ی زیادی دارم، اما آرزو می کردم که یک گیاهخوار بودم، اما حداقل به حیواناتی که در کوچه و خیابان می بینم، حق زندگی می دهم. می دانم کافی نیست، اما نمی دانم که چه طور وجدان بعضی از فلان های انسان نما به خود اجازه می دهد تا با سگ ها و گربه های خیابانی چنین رفتاری داشته باشند و آن ها را زیر چرخ های اتومبیلشان له کنند و با دوستانشان بخندند و در جواب کارشان بشنوند که "به به عجب دستی در رانندگی داری و چه قدر شیرینی"!!
بارها در کوچه و خیابان جسد گربه هایی را دیدم که در گوشه ای افتاده بودند و یکی از همنوعشان ناباور از مرگ آن یکی، نگران در کنارش بود. امروز هم به دلیل دیدن عکسی که در ابتدای متن قرار دادم، به یاد یکی دیگر از ضعف های فرهنگی مان افتادم. در جایی که کسی با زور هم به قوانین عمل نمی کند، کاش حداقل چیزی شبیه حمایت از حیوانات خیابانی داشتیم تا تعداد چنین بی وجدان هایی کمتر بود!